Wzorzec rasy

Wzorzec FCI nr.88/03.06.2009

 OWCZAREK SZETLANDZKI (FCI 88)

KRAJ POCHODZENIA: Wielka Brytania.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 26.03.2009

KLASYFIKACJA FCI: Grupa I Psy pasterskie i zaganiające.
 Sekcja 1 Psy pasterskie.
 Bez prób pracy.

WRAŻENIE OGÓLNE: Mały, długowłosy, urodziwy pies pracujący, nie może
być ociężały ani krępy. Ruch lekki i pełen wdzięku. Harmonijnie zbudowany,
wszystkie części ciała składają się na proporcjonalną całość. Obfita sierść z
grzywą i kołnierzem, czyste linie głowy i słodki wyraz dopełniają piękna tego
psa.

WAŻNE PROPORCJE: kufa i czaszka jednakowej długości (kąciki oczu
wypadają na środku długości głowy). Długość tułowia trochę większa od
wysokości w kłębie.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Bystry, ożywiony, czujny, zdecydowany i
inteligentny. Przywiązany do właściciela i bardzo mu oddany, nieufny wobec
obcych, nie nerwowy.

GŁOWA : Głowa subtelna, elegancka, ale nieprzesadnie; oglądana z przodu i z
boku ma kształt długiego, tępego klina, zwężającego się ku nosowi. Szerokość
mózgoczaszki proporcjonalna do jej długości i długości kufy, a wszystko to
odpowiednie do wielkości psa.

MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: płaska, umiarkowanie szeroka między uszami, guz potyliczny
niewidoczny. Linie profilu równoległe.
Stop: nieznaczny, ale widoczny.

TRZEWIOCZASZKA: Właściwy i charakterystyczny wyraz osiągnięty jest
dzięki idealnemu wyważeniu mózgoczaszki i kufy, kształtowi, barwie i
osadzeniu oczu oraz prawidłowemu osadzeniu i noszeniu uszu.
Nos: czarny.
Uzębienie: szczęki równe, mocne, ładnie zarysowane; mocna żuchwa. Wargi
przylegające. Mocne zęby, komplet siekaczy styka się w zgryzie nożycowym.
Bardzo pożądane kompletne uzębienie.
Policzki: płaskie, płynnie przechodzące w ładnie zaokrągloną kufę.
Oczy: Średniej wielkości, skośnie osadzone, kształtu migdała, powieki czarne.
Ciemnobrązowe, tylko u psów marmurkowych mogą być (jedno lub obydwa)
niebieskie lub niebiesko nakrapiane.
Uszy: małe, umiarkowanie szerokie u nasady, osadzone dość blisko siebie na
wierzchołku czaszki. W spoczynku odrzucone do tyłu, przy pobudzeniu
nastawione , z końcami opadającymi do przodu.

SZYJA: Umięśniona, łukowato wysklepiona, dostatecznie długa, by głowa
mogła być noszona dumnie.

TUŁÓW:
Grzbiet: prosty, lekko wysklepiony w lędźwiach.
Zad: stopniowo opadający ku tyłowi.
Klatka piersiowa: głęboka, sięgająca łokcia, żebra wysklepione, spłaszczające
się ku mostkowi, aby pozwalały na swobodną akcję kończyn.

OGON: Nisko osadzony, kręgi ogonowe zwężają się ku końcowi, który sięgać
musi przynajmniej stawu skokowego. Obficie owłosiony, na końcu lekko
zakręcony. W ruchu może być wzniesiony, ale nigdy powyżej linii grzbietu. Nie
może być skręcony.

KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: oglądane z przodu proste, suche, dobrze
umięśnione, o kośćcu mocnym, ale nie ciężkim.
Łopatki: wyraźnie skośnie ustawione, w kłębie rozdzielone tylko przez kręgi,
ale niżej rozstawione szerzej, aby dać miejsce dla dostatecznego wysklepienia
żeber. Staw barkowy dobrze kątowany.
Ramię: mniej więcej takiej samej długości, co łopatka.
Łokieć: w połowie odległości od kłębu do podłoża.
Śródręcze: mocne i elastyczne.

KOŃCZYNY TYLNE:
Uda: szerokie i dobrze umięśnione, kość udowa ustawiona pod odpowiednim
kątem do miednicy.
Stawy kolanowe: dobrze kątowane.
Stawy skokowe: te ostatnie nisko umiejscowione, suche i mocne. Śródstopie,
oglądane z tyłu, proste, o mocnym kośćcu.
ŁAPY: Owalne, o mocnych opuszkach, palce zwarte i wysklepione.

CHODY: ruch swobodny, lekki, pełen wdzięku, z mocnym napędem kończyn
tylnych, dający maksymalną efektywność przy minimalnym wysiłku. Krok
sztywny, związany, wysoki, toczący, wysokie podnoszenie i plątanie łap są w
najwyższym stopniu niepożądane.

SZATA:
SIERŚĆ: z podszerstkiem; włos okrywowy długi, prosty i szorstki w dotyku,
podszerstek krótki, miękki i gęsty. Obfita grzywa i kołnierz, na przednich
nogach wyraźne frędzle. Tylne kończyny bogato obrośnięte, ale poniżej stawu
skokowego włos raczej krótki. Kufa gładka. Sierść nie powinna zacierać linii
sylwetki. Osobniki o krótkim włosie wysoce niepożądane.
MAŚĆ:
Śniada: jednolita lub z nalotem, w odcieniach od jasnozłotego do
ciemnomahoniowego, w nasyconych odcieniach. Niepożądana wilczasta ani
szara.
Trójbarwna: intensywnie czarny tułów, podpalanie pożądane jak najbardziej
intensywne.
Niebieska marmurkowa: Tło srebrzystoniebieskie, w czystym odcieniu, na nim
czarne plamki i łatki. Pożądane intensywne podpalanie, ale jego brak nie
stanowi wady. Rozległe czarne łaty, szare tło czy rdzawe naloty na włosie
okrywowym lub podszerstku w najwyższym stopniu niepożądane, bo maść ma
być niebieska.
Maść czarno-biała i czarna z podpalaniem są także prawidłowe.
Mogą występować ( co nie odnosi się do psów czarnych z podpalaniem) białe
znaczenia w postaci strzałki i kołnierza, na klatce piersiowej, nogach i końcu
ogona. Znaczenia takie są pożądane, ale ich brak nie jest wadą. Białe łaty na
tułowiu w najwyższym stopniu niepożądane.

WIELKOŚĆ: Idealna wysokość w kłębie to 37 cm dla psa i 35.5 dla suki.
Odchylenie o więcej, niż 2.5 cm w którąkolwiek stronę, jest w najwyższym
stopniu niepożądane.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznawane za
wady i oceniane w zależności od stopnia nasileniami wpływu na zdrowie i
dobrostan psa.
Każdy pies, wykazujący wady budowy lub zaburzenia charakteru, powinien być
zdyskwalifikowany.

N.B. Samce powinny mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, w pełni
wyczuwalne w mosznie.